tv-tip 01/10 – leve de zendtijd

VANAVOND VAN ONDER HET TV-DEKENTJE

  • ZONDE VAN DE ZENDTIJD –CANVAS– 20.40 U

‘Nieuwe afleveringen van de satirische* reeks over de media van Bert Gabriëls en Henk Rijckaert. De twee humoristen beschouwen de media met een kritische blik.’

De eerste reeks kende pieken en dalen. Het taalgebruik stoorde me te dikwijls om ten volle te genieten. De slechte belichting in de studio (Groen! Rood!) ergerde me mateloos. Achteraf heb ik me wel afgevraagd of de studioverlichting misschien doelbewust gebruikt was als kritiek op vele amateuristische programma’s. Blokken met gehandicapten was een absoluut hoogtepunt. Als groot liefhebber van kritische onzin zeker voldoende geprikkeld dus om nu te kijken naar de eerste aflevering van deze tweede reeks. Het is te zeggen, dat wordt programmeren want:

  • WINTERGASTEN – NEDERLAND 2 – 20.25 U

‘Raoul Heertje bezoekt drie internationale gasten (3/3 jg. 5) – Ray Kurzwell, futuroloog, uitvinder en zakenman.’

Televisie van topniveau, moet ik het nog herhalen. Een gast mag zonder al te veel onderbreking negentig minuten vol praten. Memorabele interviews waarin veel zinnige dingen gezegd worden die ik allemaal zelf had willen zeggen en schrijven. Raoul Heertje leek vorige week niet echt het niveau van zijn gast David Simon te halen waardoor ik soms wat op mijn honger bleef zitten omdat hij op bepaalde dingen niet inging zoals ik het gewenst had, alhoewel ook dit alweer een bewuste techniek kon geweest zijn. Maar zolang hij zijn gasten ononderbroken laat praten is het al lang goed. De gast van vanavond ken ik niet en u misschien ook niet, maar laat dit zeker geen belemmering zijn, dat bewees de uitzending met Rory Stewart.

  • GRIZZLY MAN – CANVAS – 23.35 U

Amerikaanse documentaire (2005) van Werner Herzog over Timoty Treadwell die 13 jaar tussen de beren in Alaska leefde. Uiteindelijk werd hij in 2003 samen met zijn vriendin Amie door een beer gedood.

Ik schiet zeker te kort in het verwoorden van mijn lof voor deze documentaire, dus ik probeer het niet eens. Rory Stewart uit de eerste wintergasten deed het wel treffend. En bloggende veelkijker, -lezer en -luisteraar Guy verkoos de documentaire tot beste geziene film van 2009, hij kan wellicht beter uitleggen waarom. Fascinerend, magisch, waanzinnig. Zoals de film ‘Fitzcarraldo’ nog steeds leeft in mijn herinnering. Een must-see voor iedereen die geïnteresseerd is wie wat waarom. Al eerder gezien maar nog tien keer te bekijken.

  • NPS PODIUM  – TRIP TO ASIA – DIE SUCHE NACH DEM EINKLANG – NED2 23.50 U

‘Duitse documentaire (2008) van Thomas Grube over de Berliner Philharmoniker tijdens haar tournee in Azië. Fascinerende film over het complexe universum van muzikanten, maar tegelijk over de clash van culturen, moderniteit en traditie.

Een herhaling van een programma dat ik ooit als ‘kijken!’ aangevinkt had, maar toch uiteindelijk over het hoofd gezien heb. Herkansing nu en niet te missen deze keer. Omdat de  Duitse titel einfach schön klinkt. Omdat mensen en hun sociale gedrag me intrigeren. Omdat ik geboeid ben door musici en hun leven. Omdat ik het in mijn ander leven wil zijn of had willen zijn. Of het nu een rock, pop, klassiek of eender welk genre muzikant is. De magie van de muziek. Om helemaal in weg te dromen.

* vlgs de Humo TV-gids.

dvd-tip wordt tv-tip

GIRL WITH A PEARL EARRING – CANVAS 30 DEC 2009 – 20U40

Lees hier, dvd-tip van december 2007.

Niks meer aan toe te voegen.

tv-tip 12/9 – wintergasten

DRIE MAANDAGEN OP NED2 OM 20U25

Terwijl in de Vlaamse media 24-jarige radiopresentatrices bestempeld worden als ‘coryfeeën‘, er talloze lijstjes verschijnen met ‘grote madammen/mijnheren’ BV’s die in wezen niets anders gedaan hebben dan een heel jaar lucht verkocht en terwijl  men de non-events vermomd als  ‘buitengewoon uitzonderlijke gebeurtenissen’ opdringerig van de daken schreeuwt, sluipen waarlijk erudiete en eloquente personen zonder veel tam tam en in alle discretie de huiskamer binnen.

Rory Stewart is er zo één. Deze Schotse auteur, hoogleraar, diplomaat, soldaat en politicus van wie ik nog nooit eerder had gehoord, was de eerste gast van het eersteklas VPRO programma Wintergasten, een soort Zomergasten maar met  internationale gasten en stukken interessanter dan een aantal uitzendingen met Nederlandse genodigden. ‘Deze gasten vertellen aan de hand van beeldfragmenten over hun gedachtenwereld, hun habitat, hun ambities en hun herkomst.’ Anderhalf uur lang heb ik aan zijn lippen gehangen. De interviewer, Raoul Heertje, is een bescheiden gesprekspartner die weet wanneer hij moet zwijgen en kan luisteren. ‘Hier heb ik niets meer aan toe te voegen’. Rory Stewart is een begenadigd en bezielend verteller. Met passie, gedrevenheid en een immense gevoeligheid besprak hij in een meeslepende begrijpelijke taal beeldfragmenten gaande van politiek tot amusement. Zo blijkt hij een uitermate grote boon te hebben voor King Kong en verwoordt hij na het fragment uit Grizzly Man exact maar dan honderd keer beter de opmerkingen die mijn eigen wintergaste en ik tijdens dit fragment over deze documentaire poneerden. Beiden hadden we namelijk ook deze bijzondere reportage van Werner Herzog al eerder integraal gezien. (Eveneens een aanrader trouwens).

Rory Stewart is zo’n mens die je het gevoel geeft dat indien er meer zo’n mensen waren de wereld er beter zou uitzien. Rory Stewart is iemand waar je in positieve zin jaloers op bent. Op zijn wijsheid en intelligentie. Hij geeft je zin om een beter mens te worden. Om goed te doen. Rory Stewart werd door Obama en Hilary Clinton om advies gevraagd. En dan weet je waarom de wereld er niet beter uitziet, want naar mensen als Rory Stewart wordt niet geluisterd en mensen als Rory Stewart  zullen nooit echt veel politieke macht krijgen. Misschien zal er ook wel een kantje aan hem zitten dat ik gisteren niet gezien heb, en wellicht is mijn enthousiast oordeel te positief gekleurd door dit prachtig programma. Maar vandaag heb ik wat zitten googelen en heb nog veel wijze woorden van hem gehoord en gelezen. En zijn boek The Places in Between komt bovenaan mijn te-lezen-lijstje (Nederlandse titel: Tussenstations).

Indrukwekkend zalige televisie. In de orde van het onderhoud van Joris Luyendijk met de Libanese schrijver Amin Maalouf over Libanon, het te korte discours bij Phara van Robert Fisk, beklijvende Weerwolven met Piere-Alain Volondat en het legendarisch interview met Dennis Potter (waarbij ik net op het ogenblik dat ik bedacht dat het een mooi eindejaarsgeschenk zou zijn voor een aantal mensen en het wou op dvd laten overzetten, me bijna alle haren uit het hoofd gerukt heb omdat ik per ongeluk op deze cassette iets opgenomen heb, terwijl ze al vijftien jaar in mijn kast stond…) En dan vergeet ik er allicht nog een paar. Voor wie ‘Wintergasten’ gemist heeft: er wordt herhaald op zaterdag 16 januari 2010 om 13:40 op Ned 1. Ik kijk al uit naar de tweede aflevering met David Simon, voormalig journalist en het meesterbrein achter The Wire.

En terwijl ik toch in een jubelstemming ben, blijf ik nog wat superlatieven bovenhalen. Ik zag nog meer voortreffelijke dingen de afgelopen week. Ik zag een uitmuntende documentaire Tempo of a Restless Soul met een iets minder beminnelijk, maar eveneens zeer door mij zeer gewaardeerd gepassioneerd en getalenteerd mens, Tom Barman. Ik verwijs u hiervoor met genoegen door naar de recensie van (rv) in Humo, samen met de uitstekende radio-en tv programmatiegids de enige reden waarom ik nog geabonneerd ben op dit weekblad. Ik zag een gevoelige documentaire Amazing Grace: Jeff Buckley waarbij ik elke seconde wenste dat ik in mijn volgend leven een groot muzikaal talent zou zijn. In de roes van mijn muziekdocutrip diepte ik tussen mijn oude videocassettes No Direction Home: Bob Dylan op, een documentaire van Martin Scorsese,   A Skin Too Few, een portret van Nick Drake om bij weg te mijmeren en een oude aflevering van Histories over Jotie ’t Hooft waarbij weemoedige nostalgie iets te ferm de kop op stak. Het bestaansrecht van TV werd echter x-tig maal door gerechtvaardigd door al deze programma’s. En dan vernoem ik nog niet eens de talrijke excellente films die de laatste tijd de tv-revue passeren. Op Canvas, Ned2 en BBC. Zelfs VTM trakteert ons de laatste maanden regelmatig op een, weliswaar eerder commerciële, maar echt goede film. (Helaas nog steeds mét reclame.) Ook vanavond krijgen we bij Virus weer een om te smullen filmpje voorgeschoteld. En morgen kunnen we vingers en duimen verder aflikken bij Babettes gaestebud, gevolgd door de documentaire Carmen meets Borat, eveneens op Canvas.

Ik blijf het herhalen, wie zegt dat er niets op TV is, kijkt niet (goed).

Dvd-gewijs ben ik aan de laatse aflevering seizoen drie van Deadwood toe. Hopelijk ligt er een driedubbele Mad Men verzamelbox onder de kerstboom. Anders wordt het nog eens een revisie van Heimat, een magistrale kroniek van een Duitse familie. Goed voor meer dan 50 uur kijkplezier.

Eén van de interviews te zien op Youtube met Rory Stewart. Het werd tot vandaag 955 keer bekeken.

eigen schuld dikke bult!

VRIJDAG 27 NOV – 20U50 – NED2

Vorige week vrijdag zond de Vara de film “De onrendabelen” uit. Als u het gemist heb, kunt u de uitzending opnieuw bekijken via de website. De VPRO en VARA zetten namelijk quasi alles integraal op het web, lovenswaardig.

“Deze film, gemaakt op initiatief van Marcel van Dam en geregisseerd door filmmaker Hans Heijnen, wil een duidelijker gezicht geven aan de groeiende groep mensen die niet kan voldoen aan de strenge eisen van onze prestatiemaatschappij. Vanwege de wieg waarin ze geboren zijn, of door een tekort aan intellectuele bagage of andere vaardigheden, leven zij aan de rand van de samenleving.

Een thema dat ook op mijn blog al aangehaald werd. Vanavond wordt het tweede deel van een tweeluik over het thema “achterblijvers in de maatschappij” uitgezonden. Eigen schuld, dikke bult”, een wetenschappelijk discussieprogramma onder leiding van Paul Witteman.

En ik weet niet hoe dat met u zit, maar eigenlijk vind ik de situatie van de werklozen, waarover ik al meermaals via diverse stukjes mijn bedenkingen weergegeven heb, hier aan verwant. Gisteren bijvoorbeeld werd er weer in Phara ook weer tamelijk luchtig over werklozen gesteld dat ze maar moeten omscholen, jobs genoeg! Ik vond een treffende reactie op het forum, waar ik niks meer aan toe te voegen heb, ik hoop dat De Heer P. Degrande het me niet kwalijk neemt dat ik ze overneem op mijn blog:

Knelpuntberoepen raken niet ingevuld!
Knelpuntberoepen zullen weldra onze studiekeuzes en/of persoonlijke voorkeuren op de arbeidsmarkt bepalen. Niet het individu maar wat de economie dicteert zullen we(moeten?)doen.
Van de werkloze – weeral omgeschoold en/of bijgeschoold – wordt er verwacht dat hij overal en soepel inschuift. De werkloze zowaar als nieuwsoortig ambtenaar, als openbaar bezit. Maar dan wel zonder waardig statuut.
Wie grossiert – als werkloze – in het aanbod van die zogenaamde knelpuntberoepen komt algauw van een kale reis terug. Volwaardige goedbetaalde banen raken verloren, cfr.autoindustrie en worden vervangen door tijdelijke onderbetaalde- en telkens opnieuw te bedingen contracten. Hoogstens nog wat toeleveringsopdrachten(de toeters en de bellen) – gericht op de plaatselijke afzetmarkt – zullen hier nog plaats vinden. Terwijl de assemblage – welke voor hoge loonkost staat – worden uitbesteed aan lage loonlanden.

Alle hieraan gerelateerd stukjes kan u vinden onder de rubriek “werkloos”.

ik vertrek (niet)

NED1 – DO 22 OKT – 21U35

Ik droom ervan – ja, ik ben er zucht zo eentje – om alles achter te laten en naar Frankrijk of Italië te trekken. Om die reden mag ik graag kijken naar programma’s zoals ‘Ik vertrek’. Vooral omdat de trieste realiteit die meestal achter die dromen zit me er al meermaals van overtuigd heeft om het maar bij een droom te laten. Een mens moet niet al zijn dromen verwezenlijken. Net vanavond gaat het weer over een Nederlands gezin dat naar Frankrijk trekt om een chambre d’hôte te runnen. Het magische woord. Chambre d’Hôte.

Nu was ik net weer twee weken in Frankrijk en dan lijkt die droom weer even verwezenlijkbaar. Net zoals deze en gene moedige mensen het aangedurfd hebben. De eerste dagen wordt er dan ook geen enkele etalage van de talrijke immokantoren overgeslagen. Spotgoedkope optrekjes daar. Met heel wat mogelijkheden. Een nieuw begin, een nieuw leven.  Ik zie het alweer helemaal voor me. Tot een paar dagen verder. Ik weet niet of het aan het seizoen ligt of aan de streek, en begrijp me niet verkeerd, voor mezelf vind ik het goddelijk, maar door de ogen van een toekomstige B&B uitbater is het deprimerend. Ook door de ogen van een plaatselijke uitbater van de “Alimentation Générale”, de “Boucherie” met zijn echte slager/vakman en de “Patisserie” waar vakmanschap nog meesterschap is. Er is geen kat te zien. Nergens. Nooit.

Hele dagen dwaal ik door vervallen en verlaten dorpjes, pittoresk en sprookjesachtig, maar de bordjes “à vendre” tieren welig. Halve dorpen staan leeg, daken zijn ingevallen, huizen verwaarloosd. Het lijkt wel of Fransen jarenlang, neen, eeuwenlang, geen vinger uitsteken naar hun huis en het dan maar wanhopig omdat er niks meer mee aan te vangen is, op de markt gooien en naar een losstaande nieuwbouw in een randstad verhuizen. Natuurlijk is het omdat er in een dorp niks te beleven valt, er geen werk is en geen toekomst. Maar  ik interpreteer het zo. Het deprimeert mij. Hele dagen loop ik vanuit mijn kleine middenstander achtergrond “ochot” en “ocharme” te zuchten. Overal wil ik iets kopen om een kleine bijdrage te leveren aan de plaatselijke economie en betreur ik het dat ik die niet in mijn eentje zal kunnen redden. Winkels waar de tijd stil is blijven staan. Decoratiezaken waar men nog prullaria en koperwerk nieuw verkoopt, dingen die hier al jaren in het kringloopcentrum beland zijn. Etalages en interieurs die ik me herinner uit de jaren zestig en zeventig in mijn dorp. Ik loop over van compassie en lig me ’s avonds nog af te vragen hoe die mensen kunnen overleven. (Gelukkiger en vrolijker dan ik hoogstwaarschijnlijk…)

Nochtans blijkt er uit alles enthousiast optimisme. In het kleinste dorpje waar je in één zucht doorsteekt, is het dorpsplein perfect en netjes aangelegd en onderhouden, zijn de straten in uitstekende staat. Verwachtingsvol zijn er overal – vooral in de nabijheid van alweer een verlaten kasteel – de mooiste en grootste parkings aangelegd. 400 plaatsen! juicht men op het bord, om dan iets verder zelf inderdaad een reuze parking met welgeteld één auto aan te treffen. Bloembakken, richtingaanwijzers naar de kleinste curiositeit en informatieborden die hoopvol  de weg wijzen naar  alle handelaars van het dorp. Moedig en volhardend. Bewonderenswaardig en voorbeeldig. Echt, het ontroert me telkens weer.

In de gidsen staan er bezienswaardige dorpjes aangegeven met de meest levendige en vrolijke foto’s, bruisend van plaatselijke activiteit. Bij je bezoek blijken die er desolaat en vervallen bij te liggen. Fermé en een paar blaffende honden en alweer kaduke huizen, verder niks te zien. Misschien zit het ontbreken van de zon er ook voor iets tussen en ziet zo’n dorp er onder een stralende zon en bij 25° heel anders uit, maar van de vijftig keramisten die er volgens de gids zouden gezeten hebben moeten er toch al zo’n pakweg 45 doodgevallen zijn van verveling, miserie of honger. Of weggetrokken naar betere oorden.

In een andere stadje doe ik alle moeite van de wereld om toch maar één koopwaardig stuk te vinden in de brocantezaak met prachtige authentieke gevel die een likje verf kan gebruiken. Om de zo te zien zeer recente uitbaters, een koppel enthousiaste prille twintigers, een hart onder de riem te steken. Ik ben de enige bezoeker en het ziet er niet naar uit dat er zo direct nog een volgende in aantocht is. In het dorp bij het vakantiehuis staat de brocantezaak al sinds ik er voor het eerst kwam te koop. Op het raam hangt nog – moment de gloire – een vergeeld krantenartikel van ’98 waarin deze winkel trots aangekondigd wordt als de beste in de verre omtrek, met een foto van de trotse, glunderende eigenaars.  In de andere zit de fiere uitbater op exact dezelfde plaats tussen zijn onvoorstelbare immense rommel bijna  net niet in het spinnenrag en liggen in de bestofte etalagekasten nog exact dezelfde spullen, ik herinner ze me nog. Ik koop er alweer twee – overbodige – kopjes met schoteltje.

Ik vind het er zalig, nog eens. Lege straten, nergens ook maar één toerist te bespeuren, heerlijk.  Ik geniet. Maar telkens wanneer ik er ben wordt er een streep meer door mijn droom getrokken. Ik zie in de meest verlaten dorpjes bewegwijzering naar een B&B, maar waar zitten die toeristen dan? Wie komt daar? Hoe overleeft men financieel? En als het dan al in de zomer druk is – toe, iemand, a.u.b., zeg me dat het daar dan op de koppen lopen is!– hoe overbrugt men dan de winter?

Ik zie het al jaren voor me. Een gite rural. Eigen groenten, fruit, beesten. Een bordje aan de kant van de weg “Wir sprechen Deutsch – English spoken – Hier spreekt men Nederlands”. Een partner die de lekkerste streekgerechten klaarmaakt die ik de volgende dag op de plaatselijke markt ga verkopen. In de namiddag trek ik naar de Mont Ventoux om een memorabele foto te nemen van mensen die hun levensdroom realiseren (Ja, is u dat al opgevallen dat die mensen daar het hart uit hun lijf rijden, aankomen op de top maar er niemand is om dat te vereeuwigen?) Ik steek dat dan in een mooi mapje “Souvenir du Mont Ventoux” en verkoop dat aan 10 eur.

Gite de France. Met prachtig ingerichte kamers, een heerlijk avondmaal, schitterend uitzicht. Wachten op gasten. Er moet een markt voor zijn. Het gat. Een markt voor mensen die net zoals ik geen mensen willen zien. Geen zin hebben om te kletsen met hun gastvrouw/gastheer, geen contact willen met de uitbaters, niet willen ontbijten aan de gezamelijke tafel – o gezellig – en niet elke avond een glaasje willen drinken om de dag te evalueren? Ja toch? Want zo’n B&B wil ik namelijk.

Ik zal nog maar eens kijken vanavond. En opgelucht zuchten na afloop.

Je bent aangenomen!

THANK YOU SIR ALAN!

Volgens Jonathan Ross on Twitter vindt Sir Alan zelf dit werkstuk van cassetteboy erg grappig. Ik ook.

Finale The Apprentice: woensdag a.s. BBC1. Dan noemen ze “Mijn restaurant” goede televisie.

mijn gedacht over Tom Boonen

EN EEN AANTAL ANDERE DINGEN

Al lijkt het aan de activiteit op mijn blog misschien niet zo, toch heb ik nog steeds een mening.

Over Jean-Jacques De Gucht bijvoorbeeld, die samen met zijn vader nog ongenaakbaarder en arroganter is dan twintig Didier-gladde-aal-Reynders tesamen. Over het rapport van onze parlementsleden dat De Standaard laatst publiceerde en waaruit bleek dat negentig percent van de politici met goede punten geen verkiesbare plaats krijgt bij de komende verkiezingen of zelf moedeloos uit de politiek stapt en degenen met nul punten de lijsten beheersen en de verkiesbare plaatsen innemen. Over de afwezigheid in zowel het Waalse als het Vlaamse Parlement.

Over het kiezersbedrog had ik graag ook een stukje geschreven in de afgelopen weken, want niet u of ik beslissen wie er gekozen wordt maar de partijen nét door de plaats die bepaalde personen wel of niet  toegewezen krijgen op de lijst. Ik had u zo graag verteld wat ik dacht over het fulmineren van de VLD tegen JDD en zijn detectivepraktijken maar het tegelijk o zo voorzichtig omspringen met uitspraken over een eventuele coalitie met LDD en ik had u willen laten weten dat ik er bijna zeker van ben dat als het er zal op aankomen om een meerderheid te halen het voorval snel zal vergeven en vergeten zijn en met de mantel der liefde zal bedekt worden en dat er aan alle kanten zal mea culpa geroepen worden.

Ik heb nog steeds een mening, over de straffeloosheid in België bijvoorbeeld gaande tegenover  wanbetalers bijvoorbeeld, over het niet vervolgen van witteboordcrimininaliteit of het niet bestrijden van fiscale fraude, over het te verzaken aan de kiesplicht tot het laks (niet) optreden van politie bij wagens die niet op de pechstrook van de snelweg mogen blijven staan, bij dit laatste meer bepaald over de pragmatische  (en hilarische) uitleg hierover van een woordvoerder van de politie tot over het weghalen van openbare groen voor je stoep omdat je je eigen oprit niet wil gebruiken, en ik had u graag mijn standpunten daarover toegelicht.

Mijn mening over het ‘lumineuze’ idee van Kathleen Van Bemt om ouders cursussen te laten volgen om hun kinderen rijles te geven, heb ik u niet kunnen meedelen, net zoals die over de lijnbussen die in Anderlecht omgeleid worden omwille van Islamitisch rouwdiensten en de bedreigingen van de inwoners van Anderlecht t.o.v. buschauffeurs en de oplossing van De Lijn (omleiden dus om rellen te vermijden dus problemen ontwijken i.p.v. ze op te lossen) waarover in alle talen gezwegen wordt in de pers.

Mijn mening over  het klakkeloos kiezen van een school voor je kind zonder naar de filosofie ervan te kijken maar omdat het lekker dicht bij de deur is en dan naar de pers lopen omdat het naar hun onderwijsmethoden ervaringsgericht onderwijs in de praktijk toepast en de buitenproportionele aandacht die hieraan besteed wordt in de pers, had ik hier ook willen neerpennen.  En tegelijk had ik me dan afgevraagd, als ik dan toch bezig was, of een school sluiten een oplossing is om moetergde leerkrachten in te tomen, mijn conclusie hierover dat die probleemkinderen dan toch gewoon in een andere school bij andere leerkrachten terechtkomen en nog steeds niet in de hulpverlening waar ze zouden thuishoren wegens een tekort aan plaatsen is misschien toch te simplistisch om een blogstukje aan te wijden. En dat stukje waarin ik had willen stellen dat ik eigenlijk vind dat er tegenwoordig nogal veel probleemkinderen zijn en er over elk minimaal afwijkend gedrag een diagnose moet gesteld worden met een bijpassend ziektebeeld had misschien toch wat te shokerend geweest wegens het gebrek om te kunnen nuanceren op een blog.

Ik wou dat ik tijd gehad had om mijn mening te verkondigen over het verkopen van overheidsgebouwen door de Federale Regering en dit sale&leaseback systeem omgekeerd toepassen bij de Vlaamse regering (Opel) en om aan mijn lezers te vragen waar die logica dan zit en of nog iemand beseft dat de VLD ons land uitverkocht heeft en er dan ook nog iemand weet van heeft dat o.a. de verkoop van de Japanse Ambassade nog jaren zal gevolgen hebben op de begroting en dat er ook alweer fraude gepleegd is bij de verkoop van de Financietoren en  dat al onze elektriciteit nu uit Franse handen komt met de nodige gevolgen en of er iemand is die zijn stemdrag zal laten beïnvloeden door deze fait-diverskes. (Hebt u trouwens ook als verkiezingstunt dertig euro korting gehad op uw elektriciteitsfactuur deze maand en waarom heb ik daar niets over gelezen?)

Ik ergerde me ook nog zo blauw aan de nieuwe Zevende Dag dat ik daar toch een verzuchting over gepost heb maar hierin ben ik het vergeten te hebben over het ketnetachtig vertoon van het licht ge-wicht Ciska Schoeters in een godweetwatofwaarom nietszeggende rubriek waavan alle relevantie me compleet ontgaat. Ik had u willen zeggen dat ik vrijdag zat te zuchten  voor de nieuwe ‘Villa Politica 09: Villa op verkiezingstoer’ show, en bedacht dat indien ik Linda De Win was ik het zou vertikken te luisteren naar een regisseur die me als een schoolmeisje op het matje zou laten komen voor de als een God-de-vader-op-zijne-troon-zittende Yves De Smedt en vroeg me af waarom een discussieprogramma meer nodig heeft dan een tafel met stoelen, terwijl net dit ontbreekt. Energiek en creatief zeker, staand?

Ik had al een tijd geleden nog eens tegendraads willen schrijven dat ik de meiden van Hallal helemaal geen toffe meiden vind maar arrogante Hollandse wichten en dit niet door hun verschijning in Phara maar al sinds de eerste keer dat ik hun show op Ned. zag en ik begrijp helemaal niet meer dat je als vrouw de Islam kan verdedigen nadat ik al vier weken lang  schrijnende reportages in Panorama gezien heb over de vrouwonderdrukking, dewelke ik u eigenlijk allemaal als tv-tip had willen geven. Net zoals ik u had willen wijzen op de uitstekende reportages die te zien zijn in Tegenlicht en op de herhaling van ‘The Street”.

Ik had hier eens diep willen zuchten over het ontslag bij de Morgen van mijn favoriete columnist-woordkunstenaar Bernard Dewulf en voor één keer had ik iets wilen schrijven over sport omdat ik heel toevallig blijven hangen ben bij een uitzending van Holland Sport waar chef sport Hans Vandeweghe van De Morgen het had over Tom Boonen en over een afrekening tussen Lefevre en HLN en ik me afvroeg of zijn uitlatingen over de Persgroep iets te maken hebben met zijn aangekondigd ontslag of dit louter toeval is. En hoe ik nog maar eens vastgesteld heb hoe onvolledig en subjectief de berichtgeving de dag van vandaag is.

Ik had het ook nog willen hebben over de rechtse twintigers in mijn “creatieve” werkomgeving die eigenlijk zouden moeten rebelse linksen zijn maar blauw stemmen omdat hun ouders dat ook doen (!) en over dertigers die zich socialisten noemen, maar volgens mij het voorbeeld zijn van salonsocialisten die zich helemaal gesettled hebben, zelfvoldaan omwille van de “intelligentie” die ze zichzelf aanmeten en omwille van hun baan en hun afgelegde studies, blasé, ongenaakbaar en arrogant zijn tegenover mensen die niet geslaagd zijn in het leven zoals zij vinden wat geslaagd zijn in het leven is, maar dat geweldig goed kunnen omfloersen onder hun ‘we kunnen met alle lagen van de bevolking klappen” en “multicultureel” gedrag en net door deze denigrerende paternalistische  houding, onder het mom van “open, breeddenkend en werelds” meer problemen creeëren dan oplossen  en die je een kleinburgerlijke Vlaming noemen wanneer je standpunten afwijken van die van hen. Dertigers die zich geen enkele vraag meer stellen of kritisch denken wat net voor mij de definitie is van gesettled zijn…. En dat het een ander soort arrogantie is dan die van Jean Jacques De Gucht omdat je al bijna verontschuldigend hierover kan zeggen dat hij het van thuis meegekregen heeft en zo is opgevoed, maar deze socialisten in heel doorsnee werknemersgezinnen opgegroeid zijn waardoor hun arrogantie me net zo verbaast,  en dat het niet genoeg is om open te staan tegenover het dragen van een hoofddoek of creatief te verkondigen dat een fa kruis in het Frans hetzelfde klinkt als in het Nederlands, en slechte programma’s en  mottige muziek goed vinden onder de noemer “lekker foute plaatjes, oh plezant en om te lachen, die domme mensen in reality shows…”.

Dan had ik in datzelfde blogstukje willen vragen of ik dat nu helemaal verkeerd zie en stilsta in de tijd wat dus achteruitgaan is, of dat het nu net deze twintigers en dertigers zijn die we in de toekomst nodig hebben en of rechtvaardigheid  en eerlijkheid  voorbijgestreefd begrippen zijn? Worden leiders en volgzame burgers voor wie loze woorden, halve daden en onprofessionalisme een tweede natuur geworden zijn, een normaliteit in de toekomst?

En tenslotte had ik vandaag nog willen opwerpen in een apart logje dat ik er nu nog meer dan ooit van overtuigd ben dat het volk de leiders krijgt die het verdient wanneer ik zie dat de populariteit van Bart Somers zelfs gestegen is na het beschamende en verwerpelijke schouwspel van de laatste weken en ik dan enkel kan besluiten dat een groot percentage van onze bevolking effectief liegers, bedriegers, sjoemelaars, egoïsten, individualisten, wanbetalers en fraudeurs zijn en dat vooral zo willen houden. Maar wist ik dat eigenlijk al lang niet?

Ik bedenk dan wanneer ik me dagelijkse naar de uitermate plezierige werkzaamheden in de luchtige ledigheid van de wondere filmwereld begeef, dat ik dit allemaal had willen op mijn blog zetten, net zoals het feit dat ik  me al twee weken luidop en al vloekend zit af te vragen waarom er in ons land op dit ogenblik geen intellectuele/academische elite opstaat die luid en duidelijk en onophoudelijk bezwaar uit tegen het immorele gedrag dat politici tentoon spreiden en dat dit niet zo kan doorgaan. Iémand moet toch eens opstaan en op tafel kloppen? Heel hard?? Of heeft iedereen stuk voor stuk boter op het hoofd en is iedereen stuk voor stuk afhankelijk van diezelfde politici hetzij voor toelagen en subsidies, hetzij voor een baan, hetzij voor zijn toekomst of die van zijn kinderen? En wordt liegen en bedriegen en daarna braaf vergiffenis vragen en de spons erover en vergeten de norm? En owee, wie het durft oprakelen of kritiek durft te uiten toogklap verkondigt?

Maar ik had hier helaas allemaal geen tijd voor. Ook niet om links te plaatsen in dit tekstje. Die mag u zelf opzoeken.

Ik ga me ondertussen nog maar eens beraden over mijn stem op 7 juni. Over wie hem echt verdient.