rood

WAS DE KLEUR VAN WENEN

Geen kat die het zich nog zal herinneren, maar bijna drie jaar geleden had ik na een citytrip in Wenen fotootjes op mijn blog beloofd. Het is er nooit van gekomen. Na mijn experiment met het Londen filmpje, en met mijn zeeën van tijd, heb ik er toch eens werk van gemaakt. Een selectie uit meer dan 200 rode foto’s. Alles kan beter, maar oefening baart kunst. OK?

En voor wat duiding bij het filmpje, hieronder een herneming van het logje van 20 april 2007 over het Weense rood.

De eerste dag valt het niet op. Hooguit kijk je om omdat je een dame ziet passeren met rood pakje en rode hoed. (Neen, dat was niet de hostess van de luchthaven want die droeg ook nog eens én rode bloes én rode kousen én rode schoenen.) De tweede dag stel je vast dat het niet echt toevallig meer is. Een massa rood in het straatbeeld. En de derde dag begin je er op te letten en is het zo overheersend dat je er niet meer naast kan kijken. Veel rode auto’s. Opvallend veel rode emblemen. Rothko rood (maar misschien noemen ze het hier Mozart-rood). Werklui met rode werkkledij. Rode fietsen. Etalages vol rode kleren.

Maar vooral – en ik heb een onderzoek gedaan van op een terras op een zeer drukke esplanade – minstens zes mensen op de tien draagt iets rood. Dat gaat van gigantisch véél rood tot kleine rode accessoires. Van een moeder en dochtertje samen met elk een rode trui en rode broek, tot elegante dames met rode regenjassen en geassorteerde rode handtas en rode schoenen en hippe mooie meiden met rood truitje of broek. Rode haarspeldjes. Rode ceintuurs. Rode boodschappentassen en heel veel rode winkelzakjes. Heren met rode sneakers, knappe jongens met rode schoudertassen en rugzakken en rode petten. Minder stijlvol rood bij minder stijlvolle mensen, rood bij oud en rood bij jong.

Ik heb er niet echt weet van dat rood de modekleur zomer 2007 is. Ook heb ik hier de kranten uitgevlooid om te weten of er een wedstrijd of een actie loopt deze week waarmee je gigantisch veel prijzen kan winnen wanneer je in het rood gespot wordt. Niets te vinden. Is Wenen onder dictatuur van Coca-Cola? Gesponsord door Mc Donalds? Is het een overblijfsel van de rode tirolervestjes en zit het rood bij de Oostenrijkers in de genen? Geen idee. Het is er gewoon.

(de foto-bewijzen zijn er in overvloed, helaas heb ik een kabeltje vergeten om ze te uploaden, die krijgt u volgende week)

Six Days in London

IN ENIGE FOTO’S

echte momenten echte zwan

Ik had het zo mooi geprogrammeerd, een ik-ben-weg-berichtje* met een karamelenvers over een veelzeggend Duits woord waar in onze taal geen woord voor bestaat. Het had donderdagmorgen moeten verschijnen. Iets is misgelopen. Ik ben al terug voordat hier te lezen was dat ik weg was.

Wat doet het er ook toe. Het is niet beter en niet anders dan vier dagen geleden.

*Herzliche Grüße aus Deutschland

FERNWEH SEHNSUCHT WELTSCHMERZ

Fernweh ist wie eine Sucht –
Hunger nach Freiheit und Hoffnung auf Flucht.
Ich blieb so gerne bei dir
doch der Traum, den ich suche, ist weit von hier
oh oh oh, überall – nirgendwo.

Fernweh ist stärker als Schmerz –
und kein Gefühl heilt ein unruhiges Herz.
Frag nicht, was mit mir geschieht
ich bin dort, wohin meine Sehnsucht mich zieht
oh oh oh, überall – nirgendwo.

ik vertrek (niet)

NED1 – DO 22 OKT – 21U35

Ik droom ervan – ja, ik ben er zucht zo eentje – om alles achter te laten en naar Frankrijk of Italië te trekken. Om die reden mag ik graag kijken naar programma’s zoals ‘Ik vertrek’. Vooral omdat de trieste realiteit die meestal achter die dromen zit me er al meermaals van overtuigd heeft om het maar bij een droom te laten. Een mens moet niet al zijn dromen verwezenlijken. Net vanavond gaat het weer over een Nederlands gezin dat naar Frankrijk trekt om een chambre d’hôte te runnen. Het magische woord. Chambre d’Hôte.

Nu was ik net weer twee weken in Frankrijk en dan lijkt die droom weer even verwezenlijkbaar. Net zoals deze en gene moedige mensen het aangedurfd hebben. De eerste dagen wordt er dan ook geen enkele etalage van de talrijke immokantoren overgeslagen. Spotgoedkope optrekjes daar. Met heel wat mogelijkheden. Een nieuw begin, een nieuw leven.  Ik zie het alweer helemaal voor me. Tot een paar dagen verder. Ik weet niet of het aan het seizoen ligt of aan de streek, en begrijp me niet verkeerd, voor mezelf vind ik het goddelijk, maar door de ogen van een toekomstige B&B uitbater is het deprimerend. Ook door de ogen van een plaatselijke uitbater van de “Alimentation Générale”, de “Boucherie” met zijn echte slager/vakman en de “Patisserie” waar vakmanschap nog meesterschap is. Er is geen kat te zien. Nergens. Nooit.

Hele dagen dwaal ik door vervallen en verlaten dorpjes, pittoresk en sprookjesachtig, maar de bordjes “à vendre” tieren welig. Halve dorpen staan leeg, daken zijn ingevallen, huizen verwaarloosd. Het lijkt wel of Fransen jarenlang, neen, eeuwenlang, geen vinger uitsteken naar hun huis en het dan maar wanhopig omdat er niks meer mee aan te vangen is, op de markt gooien en naar een losstaande nieuwbouw in een randstad verhuizen. Natuurlijk is het omdat er in een dorp niks te beleven valt, er geen werk is en geen toekomst. Maar  ik interpreteer het zo. Het deprimeert mij. Hele dagen loop ik vanuit mijn kleine middenstander achtergrond “ochot” en “ocharme” te zuchten. Overal wil ik iets kopen om een kleine bijdrage te leveren aan de plaatselijke economie en betreur ik het dat ik die niet in mijn eentje zal kunnen redden. Winkels waar de tijd stil is blijven staan. Decoratiezaken waar men nog prullaria en koperwerk nieuw verkoopt, dingen die hier al jaren in het kringloopcentrum beland zijn. Etalages en interieurs die ik me herinner uit de jaren zestig en zeventig in mijn dorp. Ik loop over van compassie en lig me ’s avonds nog af te vragen hoe die mensen kunnen overleven. (Gelukkiger en vrolijker dan ik hoogstwaarschijnlijk…)

Nochtans blijkt er uit alles enthousiast optimisme. In het kleinste dorpje waar je in één zucht doorsteekt, is het dorpsplein perfect en netjes aangelegd en onderhouden, zijn de straten in uitstekende staat. Verwachtingsvol zijn er overal – vooral in de nabijheid van alweer een verlaten kasteel – de mooiste en grootste parkings aangelegd. 400 plaatsen! juicht men op het bord, om dan iets verder zelf inderdaad een reuze parking met welgeteld één auto aan te treffen. Bloembakken, richtingaanwijzers naar de kleinste curiositeit en informatieborden die hoopvol  de weg wijzen naar  alle handelaars van het dorp. Moedig en volhardend. Bewonderenswaardig en voorbeeldig. Echt, het ontroert me telkens weer.

In de gidsen staan er bezienswaardige dorpjes aangegeven met de meest levendige en vrolijke foto’s, bruisend van plaatselijke activiteit. Bij je bezoek blijken die er desolaat en vervallen bij te liggen. Fermé en een paar blaffende honden en alweer kaduke huizen, verder niks te zien. Misschien zit het ontbreken van de zon er ook voor iets tussen en ziet zo’n dorp er onder een stralende zon en bij 25° heel anders uit, maar van de vijftig keramisten die er volgens de gids zouden gezeten hebben moeten er toch al zo’n pakweg 45 doodgevallen zijn van verveling, miserie of honger. Of weggetrokken naar betere oorden.

In een andere stadje doe ik alle moeite van de wereld om toch maar één koopwaardig stuk te vinden in de brocantezaak met prachtige authentieke gevel die een likje verf kan gebruiken. Om de zo te zien zeer recente uitbaters, een koppel enthousiaste prille twintigers, een hart onder de riem te steken. Ik ben de enige bezoeker en het ziet er niet naar uit dat er zo direct nog een volgende in aantocht is. In het dorp bij het vakantiehuis staat de brocantezaak al sinds ik er voor het eerst kwam te koop. Op het raam hangt nog – moment de gloire – een vergeeld krantenartikel van ’98 waarin deze winkel trots aangekondigd wordt als de beste in de verre omtrek, met een foto van de trotse, glunderende eigenaars.  In de andere zit de fiere uitbater op exact dezelfde plaats tussen zijn onvoorstelbare immense rommel bijna  net niet in het spinnenrag en liggen in de bestofte etalagekasten nog exact dezelfde spullen, ik herinner ze me nog. Ik koop er alweer twee – overbodige – kopjes met schoteltje.

Ik vind het er zalig, nog eens. Lege straten, nergens ook maar één toerist te bespeuren, heerlijk.  Ik geniet. Maar telkens wanneer ik er ben wordt er een streep meer door mijn droom getrokken. Ik zie in de meest verlaten dorpjes bewegwijzering naar een B&B, maar waar zitten die toeristen dan? Wie komt daar? Hoe overleeft men financieel? En als het dan al in de zomer druk is – toe, iemand, a.u.b., zeg me dat het daar dan op de koppen lopen is!– hoe overbrugt men dan de winter?

Ik zie het al jaren voor me. Een gite rural. Eigen groenten, fruit, beesten. Een bordje aan de kant van de weg “Wir sprechen Deutsch – English spoken – Hier spreekt men Nederlands”. Een partner die de lekkerste streekgerechten klaarmaakt die ik de volgende dag op de plaatselijke markt ga verkopen. In de namiddag trek ik naar de Mont Ventoux om een memorabele foto te nemen van mensen die hun levensdroom realiseren (Ja, is u dat al opgevallen dat die mensen daar het hart uit hun lijf rijden, aankomen op de top maar er niemand is om dat te vereeuwigen?) Ik steek dat dan in een mooi mapje “Souvenir du Mont Ventoux” en verkoop dat aan 10 eur.

Gite de France. Met prachtig ingerichte kamers, een heerlijk avondmaal, schitterend uitzicht. Wachten op gasten. Er moet een markt voor zijn. Het gat. Een markt voor mensen die net zoals ik geen mensen willen zien. Geen zin hebben om te kletsen met hun gastvrouw/gastheer, geen contact willen met de uitbaters, niet willen ontbijten aan de gezamelijke tafel – o gezellig – en niet elke avond een glaasje willen drinken om de dag te evalueren? Ja toch? Want zo’n B&B wil ik namelijk.

Ik zal nog maar eens kijken vanavond. En opgelucht zuchten na afloop.

twee weken

IN ENIGE BEELDENsjatoo

patisserie

DSC00673

chezlesfilles

wijngaard

republique

ruine

cistudes


sluis

nostalgi

levroux

DSC00672

nonnen

vreemdste beeld:Louis de Funesgewijs een twintigtal nonnen in een desolaat landschap
(uit pudeur helaas slechts een in de vluchte door het autoraam geschoten onscherp fotootje)

DSC00640

postkaart

opvliegendeganzen

zwartepensen

laatsteochtend

zaterdagochtend 17 okt. 2009 domein les Cerisiers.

FIN

j’ai pris ma voiture et je suis partie

TOT  MAANDAG!

trut!

OMDAT HET MIJN BLOG IS EN IK MAG SCHRIJVEN WAT IK WIL

Trut.
Ik ben er
van af.

Van de Trut
te B bij C.

Fin.

Van wandelen met gele bottekes aan op het strand in de regen en de wind word je vrolijk. En van daarna gaan mosselen eten in de Rimini met gele bottekes aan nog veel vrolijker.