Is het nu Semer of Sémer

PRANGENDE VRAGEN

Sinds Paula Semer hot news is door haar onlangs bij de nacht van de televesiesterren uitgereikte Livetimeachievement Award duikt overal de schrijfwijze Sémer op. Nu kan ik me zeer sterk vergissen, maar mijn hele leven lang, echt zolang ik al over Paula Semer lees – en dat is ondertussen toch al heel lang – is het me nooit opgevallen dat er op Paula’s familienaam een accent stond. Ik moet wel blind geweest zijn al die jaren. De laatste weken lees ik geen enkel artikel, blog of lezersbrief meer waarin de naam Semer niet geschreven staat als Sémer. Zelfs (rvd) heeft het over Sémer.

Wiki heeft het over Sémer, maar trouwe bezoekers kennen mijn scepsisch tegenover deze online encyclopedie. Ik vertrouw er nooit blindelings op. Checken en dubbelchecken.

Maar moet ik afleiden dat alle journalisten zich baseren op Wikepedia?

Verder biedt internet geen soelaas. Je vindt er zowel Semer als Sémer.

Heb ik nu last van vroegtijdige dementie en wordt Semer inderdaad al sinds jaar en dag geschreven als Sémer en zo niet, vanwaar dan zomaar uit het niets Sémer.

Is het nog iemand opgevallen?

Paula, verlos ons. Als er later nog eens iets belangrijks over u zal in de pers verschijnen, zal u toch willen dat uw naam correct geschreven wordt?

Advertenties

telenet besognes

EN HEEL VEEL VRAGEN

Sinds een tweetal weken heb ik problemen met het internet. Problemen in de zin van zeer lange oplaadtijd van sites en bekijken van filmpjes op youtube bijvoorbeeld. Met horten en stoten zoals in de prehistorie. De problemen zijn begonnen gelijktijdig met de enthousiaste goed nieuws mail van Telenet waarin ze me meldden dat ik vanaf maart nog sneller zou kunnen surfen. Ik herinner het me omdat ik toen nog enigszins geamuseerd opgemerkt heb dat men nu bij Telenet zeker doelbewust de surftijd vertraagt zodat we dan in maart allemaal blij zouden roepen ahja, ziedis hoe snel! Het ging echter op bijna twee weken tijd van traag trager traagst naar niks meer. Ik kan niet meer surfen. Tinternet is kapot. Nu. Op dit moment.

Ik belde Telenet. Ik worstelde me door het menu en ik kwam op een automatische internettest uit. De computer meldde me dat de internettest positief was. Ok, dan zou het vast en zeker aan mijn computer liggen, maar ik had geen enkele instelling veranderd en geen nieuwe programma’s geïnstalleerd. Alle instellingen nagekeken, computer rechtstreeks aan kabel aangesloten in plaats van wifi, het haalde niets uit. Maar als het dan aan mijn computer lag, dan vond ik het toch eigenaardig dat ik op verschillende tijdstippen van de dag som wel nog kon surfen en dan weer niet.

Nogmaals Telenet gebeld via het gratis nummer, deze keer tot ik een medewerker aan de lijn had. Deze deed nog enige testen die een tijdje duurden en bevestigde me nogmaals dat er geen probleem was,  ‘er was wel een verlies van 6% maar dat mocht geen enkele invloed hebben op het surfen want er mocht zelfs 10% verlies zijn, dan nog zou dat geen gevolgen mogen hebben’. Toen ik dus afsloot met dank u en de opmerking dat er dus waarschijnlijk  niets anders zou opzitten dan naar mijn Apple store gaan of een computerspecialist raadplegen stelde men voor om contact op te nemen met de betalende hulplijn van Telenet, die behandelde o.a. ook softwareproblemen.

Gebeld daar de betalende hulplijn dan maar. Ik opperde dat men geen lange testen meer moest doen want dat die allemaal al uitgevoerd waren en dat we beter onmiddellijk konden overgaan naar het sofwareprobleem, maar de operator zei dat het procedure was eerst nog een internettest te starten. Vreemd genoeg bleek men in tegenstelling met de eerdere testen, al direct een opvallend verlies vast te stellen, met pieken en dalen oplopend tot 64%. Men zag ook regelmatig een pingback en time-out en merkte op dat er wel degelijk een probleem was, binnen het uur kon men echter al een telenetinstallateur te plaatse sturen om een nieuwe modem te plaatsen, dit zou wel de oorzaak zijn.

Installateur snel ter plaatse. Geen klachten hieromtrent. Vriendelijk en behulpzaam. Onderzoek van modem, tweede modem, onderzoek van kabel, onderzoek van kastje met de telenetaansluiting drie huizen verder. De conclusie was: ‘Slecht nieuws, uw kabel is geoxideerd tot aan het aansluitkastje, hij moet helemaal vernieuwd worden.” Concreet betekent dit: 10 m stoep opbreken en 8 m garageoprit opbreken. Voor het openleggen van de oprit moet ik zelf zorgen. “Wat is dat nu, uw oprit efkes openleggen…”. Peulschil blijkbaar voor Polen en doe het zelvers maar voor mij een werk waarvoor ik een vakman moet inschakelen. Even ben ik nog in discussie gegaan over het feit dat wanneer de kabel nu beschadigd was onder de stoep (dus op hun domein) en die knak ervoor gezorgd heeft dat het stuk kabel op mijn oprit aangetast heeft, ik daar toch niet kon verantwoordelijk voor gesteld worden, maar dat is blijkbaar allemaal vastgelegd in alle kleine lettertjes van ons contract dat we nooit lezen. En ook toen ik me afvroeg of het toch niet de taak was van Telenet om een perfecte dienstverlening te leveren werd er verwezen naar diezelfde klene lettertjes.

Terloops vroeg hij ook nog of mijn telefoon nog werkte. Neen, al maanden niet zoals het hoort, met horten en stoten, soms wel en soms niet, maar ik dacht dat dit door mijn toestel kwam, nooit bij stilgestaan dat dit aan mijn kabel kon liggen. Maar hoe komt dan dat ik geen problemen heb met mijn kabel-TV vroeg ik. Enkel sneeuw op VTM en voor de rest allemaal perfect beeld. “VTM heeft altijd sneeuw” was het grappig-laconieke antwoord. Toen hij vertrekkensklaar was besefte ik plots dat ik wel nog kon mailen. “Dat kan niet mevrouw, als TINTERNET kapot is kan u ook niet mailen.”. Ik kan wel mails versturen. Nog steeds.

Telenet zou contact opnemen ivm het plaatsen van een nieuwe kabel. Telenet heeft nog geen contact opgenomen. Net zoals ze nog geen formulier opgestuurd hebben voor opzeg, iets wat ik al een week geleden aangevraagd heb en wat niet te downloaden is op de site, het moet door hen opgestuurd worden MET DE POST en dan pas kan ik het aangetekend terugsturen en pas dan gaat mijn opzeg in (ook allemaal in de kleine lettertjes waarschijnlijk), maar dit is een andere kwestie, we wijken af.

Ondertussen rijzen er meer en meer vragen. En voor alle duidelijkheid, ook al geef ik het geld momenteel liever niet uit aan deze werken en houd ik mijn hart vast over wat het me gaat kosten, het is bijzaak. Het gaat hier meer over mijn eigen klein persoonlijk verzet tegen multinationals en in dit geval meer bepaald telecombedrijven. Mijn kleine revolte. Het gaat over me informeren, mondig zijn, niet zomaar voor waarheid aannemen wat ze me uitleggen (als ze elkaar al tegenspraken betreffende het verlies…), het bos proberen te zien door de ingewikkelde aanplanting van de meest diverse bomen. Het ingewikkeld kluwen van het telefoon, gsm en televisieaanbod proberen te ontwarren. Dit bericht en/of de reacties biedt misschien ook wat nuttige informatie voor andere gebruikers. De nog steeds dagelijks zoekterm ‘mobistar’ waardoor men op mijn blog belandt en de blijvende klachten op een blogberichtje over Mobistar bewijzen dat er nood aan is.

Mijn allersimpelste geest vraagt zich dan af:

  • De aftakkabel, koper toch? Ik dacht dat koper niet kon roesten… (Of oxideren dus…)
  • Waarom kan ik nog mails versturen? (Is er een kabeltje dat “uit’ doe en een kabeltje dat ‘in’ doet en is het kabeltje dat ‘in’ doet geoxideerd maar het kabeltje dat ‘uit’ doet niet?)
  • Waarom werkt mijn kabeltvaansluiting nog perfect? En waarom moet ik de volle pot betalen aan mijn kabeltvprovider wanneer ik toch geen correcte service krijg (sneeuw op VTM en eerder maanden lang dubbel beeld op Ned3 dat pas opgelost is toen ik nog maar eens belde maar toen zei dat mijn buren dezelfde klachten hadden en dat het dus niet aan mij lag)?
  • Nu ik al bijna twee weken van net nog niet tot zonder internet zit, zou ik dan geen compensatie moeten krijgen voor niet-geleverde diensten? Nu ik nog  niet weet hoe lang het zal duren eer het internet weer zal werken, kan ik mijn abonnement dan niet ‘opschorten’ tot wanneer alles hersteld is ingeval ik beslis van het laten te herstellen..
  • Als ik beslis om mijn abonnement op te zeggen, duurt het dertig dagen eer dat ingaat, dan betaal ik dus nog een maand extra voor een niet-werkend internet. Dat klopt?

Wanneer ik beslis om mijn oprit niet op te breken, dus vaste telefoon en internet abonnement van Telenet op te zeggen, maar een alternatief te zoeken, wat zijn jullie ervaringen met:

  • Mobistar Everywhere? De optie waar je ook een thuisconnectie kan kiezen. Maar wat met de talrijke klachten over Mobistar ivm abonnementen&opzeg.
  • Belgacom? Voor het  bestaan van internet lag er een Belgacom telefoonlijn, bij mijn eerste installatie van Telenet (ik heb nooit een andere gehad) heeft men gewoon het kabeltje van Belgacom doorgeknipt aan de aansluiting van de modem, de kabel komt dus eigenlijk nog steeds binnen en ook heb ik nog steeds zo’n vijfogig stekkerdoosje in de muur waar een telefoonstekker in kan.
  • Vodafoon? Heb ik zelf gebruikt op locatie bij mijn laatste job en gaf regelmatig connectieproblemen. Niet om echt dagelijks mee te surfen, te bloggen, te mailen, vacatures te zoeken, te webleren.
  • Andere alternatieven waar ik niet direct aan denk of die ik niet ken?

En tenslotte, kan ik er wel op vertrouwen dat die kabel stuk is? Bij mijn eigen broer stelden ze voor om een nieuwe modem te komen plaatsen (uit gemak?) en toen hij zelf op onderzoek uitging merkte hij dat het bakje aan de straat enkele huizen verder kapotgereden was door een vrachtwagen en bleek dit de oorzaak te zijn.

Alle opmerkingen, voorstellen en tips zijn welkom. Niet alleen voor mij, maar voor alle surfers. Laat maar komen.

En lees vooral ook eens de kleine lettertjes in uw contract. Of bent u net degene die dat wél doet?

(PS. Verslag van de inlichtingen van telenetmedewerkers en de telenetinstallateur zoals ik ze als leek geïnterpreteerd heb.Veel vragen gesteld maar niet meer antwoorden dan hierboven vermeld gekregen.)

twijfels, altijd maar twijfels

EEN BLOGSTORY

Ik ben al een paar dagen in dubio. Nu ben ik dat wel elke dag minstens honderd keer over de meest diverse dingen, maar iets blijft me bijzonder bezighouden en ik kan niet beslissen.

Ik leg het even uit. Dit blog. Ik wil niet in herhaling vallen, ik zal me dus proberen te beperken tot de dingen die ik hopelijk nog niet gezegd heb. Ik hoorde afgelopen week een boeiend interview op Mezzo over het theaterstuk Falsh! De maakster Hanneke Pauwe vertelde dat ze meende dat er in ieder van ons wel  misschien wel iets waanzinnigs zit, iets dubbel, iets vreemds. Alweer hoorde ik iemand op een boeiende manier verwoorden hoe ik er over denk.

Zo heb ik het wat moeilijk met mijn geheime identiteit, mijn dubbel blogleven. Ik heb bewust gekozen voor een schuilnaam en het heeft voordelen maar ook vervelende nadelen. Bijzonder weinig vrienden en kennissen weten van het bestaan van dit blog. Drie, vier zijn trouwe lezers en fervente aanhangers. Aan sommige heb ik het ooit wel eens gezegd maar die bleken eigenlijk niet geïnteresseerd en we zijn er nooit meer op teruggekomen – ik ga ook niet aandringen of er telkens weer mee koketteren –  bij anderen is het nooit ter sprake gekomen omdat ze het fenomeen zelfs niet kennen en bij nog anderen heb ik het eigenlijk (on)bewust verzwegen omdat, wanneer het  indertijd in gesprekken over blogs ging, ze dit bestempelden als iets voor eenzame triestige planten zonder een echt leven, ik in het begin daar eigenlijk zelf nog min of meer zo over dacht en daar dus niet tegen inging. Toen mijn visie daarop veranderd was, en ik zelf een echt blog-addict mét een leven geworden was, heb ik nooit meer durven bekennen dat ook ik een blog had. Beetje gegeneerd, beetje schaamte. En dan zijn er nog degenen met wie ik het er  nooit over gehad heb omdat ik het niet goed genoeg vond, een beetje onnozelheid, spielerei. Bref, zoiets ongeveer.

Met een paar klikken kan je mijn identiteit achterhalen, moeilijk is dat niet en ik weet dat heel goed. Maar toch voelt het veilig dat niet iedereen bij de eerste oogopslag ziet om wie het op deze blog gaat. Vooral nu er quasi dagelijks een aantal sollicitatiebrieven de deur uit gaan, is het maar goed dat ik niet op mijn naam te googelen ben. Je zal maar eventueel toekomstige werkgever zijn en over al mijn ergernissen, verzuchtingen en mateloze opwinding lezen. Wat een lastig, druk, ergerlijk mens zeg. Terwijl ik eigenlijk heel beminnelijk, vriendelijk, behulpzaam, bescheiden en discreet ben. ‘k Sta op mijn strepen, dat wel. En ik zeg mijn gedacht. Dat ook. En ik laat niet met me sollen. Dat ook niet. Een beetje Hollands noemen sommigen het. Maar voor de rest, echt je zou het niet geloven. Een watje.

Maar ik wijk af. Het gaat er om dat het eigenlijk een last is. Dat dubbelleven. Die dubbele identiteit. Dat hier en daar toch bewust  het bestaan van mijn blog verzwijgen. Als ik een mail krijg van een moderator op een forum dat ik vanuit mijn echt mailadres gestuurd heb, dan zou ik die mens eigenlijk willen antwoorden, hé, ik ben Aïda, ik reageer ook regelmatig op je blog! Maar dat doe ik niet. Ik hou het bewust gescheiden. Op blogs reageer ik altijd met mijn blognaam, de zeldzame keren dat ik eens op een forum een reactie plaats doe ik dat onder mijn eigen naam. En ik begin me daar steeds minder goed bij te voelen. Het lijkt wel een beetje de mensen foppen.  Mensen spreken je gemeend aan met Aïda, het voelt altijd een beetje als een actrice met een schuilnaam en een dubbelleven. Gelukkig dénk ik in beide gevallen nog steeds hetzelfde. Het zou anders wel heel vreemd worden. (Komen daar geen rare dingen van?) Anderzijds, ik denk niet dat ik nog op dezelfde manier zou bloggen wanneer er bovenaan dit blog mijn volledige familienaam zou staan. Ik zou veel terughoudender zijn denk ik. Nochtans zijn er heel veel bloggers die geen enkel probleem hebben met het vrijgeven van hun identiteit. En nog veel meer. Dàt zou ik dan weer niet kunnen en willen.

Edoch, nu er ondertussen alweer te veel mensen zijn die weten wie er achter deze blognaam zit, en ik op twitter ei zo na een man ging volgen bij wie ik gesolliciteerd heb, maar van wie ik ineens zag dat er hij wel heel veel volgers had die mij ook volgden, was er ineens paniek. Ik probeer me nogal te houden aan mijn eigen twitternormen (twitter geen dingen waar niemand iets aan heeft, maar nieuwtjes of dingen uit de actualiteit die je opmerkt en waarvan je tegen je collega – indien je nog zou werken – zou zeggen, hé, heb je dat gelezen en daar moet je echt naar kijken of luisteren.) Maar sinds ik in september echt effectief zelf aan het twitteren sloeg en niet enkel meer op het twittergebeuren toekeek, merk ik toch dat ik steeds regelmatiger, bij gebrek aan een werkvloer en een koffiemachine zo bij het begin van de dag, een opmerking geef die eigenlijk bedoeld is voor de koffiehoek. En dan zal die mogelijke werkgever daar maar achter de hoek staan. En in plaats van twitter dan te gebruiken waarvoor het eigenlijk dient en ik de man zou aanspreken, trek ik me liever terug. Toch maar een echte sollicitatiebrief en hij hoeft heus niet te weten wie Aïda is, die op alles wel een opmerking heeft.

Het is dubbel. Een mens wil het liefst aan iedereen zijn mening kwijt en streeft naar zoveel mogelijk lezers en bezoekers. Wanneer dat er teveel worden voel ik het als een bedreiging en wil ik in mijn schulp kruipen. Ik moet niet (blog)bekend worden. Eigenlijk wil ik niet in de belangstelling staan. Ik voel me  gevleid en vind het  prettig maar tegelijk wat ongemakkelijk wanneer iemand op een andere blog naar mijn blog verwijst. Het remt me. Want dan heb ik iets gedaan wat in de smaak valt en dan moet ik de volgende keer gelijk aan of beter presteren. ’t Drukt. Want als dat de volgende keer niet zo is…. Men moet me niet vragen om op de radio mijn mening te verkondigen., zoals men onlangs nog eens deed. Die tijd is lang voorbij, het zegt me niets meer. En ik wil mijn verhalen wel graag kwijt aan Jan en alleman, maar het moeten nu ook weer niet teveel Jannemannen worden. Moeilijk te begrijpen of te geloven zeker? Niet bloggen dan, zal u allemaal tegelijk roepen?

Maar ik zit dus in dubio. Om al deze redenen. Begin ik nog eens een nieuw anoniem blog zonder enige verwijzing en sluit ik dit af? Zodat toevallige googelaars écht niet kunnen uitzoeken wie ik ben? Maar mijn klein select lezersgroepje dan dat ik  gestaag verworven heb, die enige tientallen die hier regelmatig komen lezen? Ik wil niet van jullie weglopen. En alweer een nieuwe identiteit? Mijn persoonlijkheid nog meer splijten? Al zal mijn stijl wel snel herkenbaar zijn. Begin ik een blog onder mijn eigen naam en mail ik dit naar heel mijn adresboek? Of doe ik gewoon verder op dit blog? Maar hoe moet het dan met die mensen die ineens misnoegd, ontgoocheld of kwaad zeggen: ‘Jij hebt een blog en ik wist dit niet! Schoon!’. Soms lig ik er wakker van.  Het gewicht van een geheim dat dan op mij drukt. (Niet erg eigenlijk: u moest eens weten waarvan ik allemaal wakker lig..) Voor één keer is stoppen eigenlijk niet aan de orde. Ik heb er weer te veel zin in. Maar ik wil wel geruster door het leven.

Het is een verzuchting die regelmatig terugkomt op diverse blogs. Blijkbaar worstelen meer mensen met dezelfde vragen. En de bloggers die al een paar keer van blog veranderden zijn ook niet meer op één hand te tellen. (En wat vind ik “bloggen’ toch een lelijk log lomp woord, en dan heb ik dat nog in mijn blognaam gebruikt”… spreek dat maar eens uit: BLOG der zuchten. Luidop. Zwaar en boers. Zucht.)

Zullen we er nog maar eens een nachtje (niet) over slapen?

gevonden voorwerpen

GETOKKELDE TONGETJES

Een tijdje geleden heb ik een brillendoosje gevonden met daarin drie mij onbekende ijzeren voorwerpen van verschillende grootte. Ondertussen werd hier ten huize zonder veel succes door verschillende personen die het kenden gedemonstreerd dat het muziekinstrumentjes zijn. (De naam Peter Frampton is zelfs gevallen, maar het effect in “Show me the way” bleek toch met een talk box  bekomen te zijn ) Niemand wist echter ook effectief een naam op het instrument te plakken. En alle – meestal lachwekkende – pogingen om daar ook nog een melodie  uit te krijgen liepen desastreus af.

Na lang googelen heb ik eindelijk gevonden dat het instrument een  ‘mondharp’ heet en inderdaad gebruikt wordt zoals het me voorgedaan werd. Ik had het moeten kennen, wordt ook regelmatig gebruikt door country-muzikanten -weet ik veel dat wat ze buiten een mondharmonica nog tegen hun mond houden er zo uitziet) Misschien waardeloos en misschien zelfs opzettelijk achtergelaten maar evengoed misschien van een bevlogen en gepassioneerde muzikant(e), een folkgezelschap of een straatmuzikant die er zijn brood mee verdient.  Misschien is het van grote emotionele waarde, het zou ook een erfstukje van een muzikale grootvader kunnen zijn of een eindelijk -hierzoekikaljarennaar – gevonden buit op een brocantemarkt!

Bent u uw tokkeldtongetjes kwijt en bent u daar nu al een paar weken vruchteloos en wanhopig naar op zoek? Treur niet langer. Laat hieronder even weten wat er op de buitenkant van de brillendoos staat en waar u vermoedt het verloren te hebben en ik stuur u uw eigendom zo snel mogelijk terug. Het leverde mij interessante gesprekken, nieuwe kennis en een blogstukje op, waarvoor dank.

getokkelde tongetjes

(U kan me ook mailen maar laat dat dan even weten in het reactieluik want aangezien ik zelden of nooit gemaild wordt op mijn blogmailadres consulteer ik deze mailbox slechts héél zelden…)

rillingen

WEERZIEN

Deze week hoorde ik ergens onderweg in de auto op Radio1 een liedje. Emotie1: Op Radio 1, dit. Het kon nog! Een paar noten verder werd ik echter overspoeld door een andere emotie. Die tekst, die muziek, die stem. Melancholie en nostalgie, maar zo sterk als ik het in tijden niet gevoeld had. De krop in de keel, de tranen in de ogen. Dat verwacht je, dat wéét je gewoon wanneer je bijvoorbeeld cd’s als deze beluistert, en dan is dat door pure schoonheid, maar zomaar onverwachts. Weemoed.

Ik besloot het neer te schrijven, dat ging nu nog eens een mooi logje worden se! Met een filmpje en al.  ’t Lukte niet. Nochtans stak emotie drie de kop op door het keer na keer beluisteren van twee verschillende versies op youtube. Een oude en een jonge. Vergankelijkheid en ouder worden, dat ook nog eens. Vergeet het, dacht ik, dit krijg je nooit verwoord. Er zal wel eens iemand ooit ergens dit gevoel perfect neerpennen, of dat zal wel al eens ergens gebeurd zijn. Wat zou ik er nog aan toe te voegen hebben.

Vandaag lees ik in De Standaard de column van Laurens De Keyzer, niet bepaald mijn favoriete columnist, ik haak dikwijls halfweg af. Maar vandaag, mooi. Herkenbaar. “Paris s’éveillle”. Hij voelde het ook. Een andere plaats, een andere tijd, een ander nummer, hetzelfde gevoel. ‘Ik rilde van kop tot steen*, en dat was niet van de kou’… ‘Het was maar een liedje, maar zo overweldigend lichtzinnig en weemoedig voor die man daar in zijn auto aan de Seine, dat hij zich later nauwelijks nog herinneren kon waarom hij gisteren nog ergens in het zuiden was en daarstraks nog in de buurt van Châtillon en Montrouge.’

*Er staat echt ‘van kop tot steen’, bij mij is het geen tikfout, maar kijk, dan vraag ik me weer af, is dat een tikfout van De Keyzer of bedoeld hij écht van kop tot steen, want eerder in het stukje heeft hij het ook over kasseien en het lopen door straten (waardoor ik weer aan Ann Christy moet denken…) en wat bedoelt hij dan precies met van kop tot steen, dat de rillingen zo sterk zijn dat ze kasseien onder zijn voeten doen daveren, maar hij zit nog in zijn auto…. zucht. In een verslag, tot daar toe, maar in een column, je weet nooit hoever ze gaan in hun columnistische vrijheid, die schrijvers… Het niet wéten hé, dat is het ergste. Jammer ook.

wie kent deze film?

BERICHT VOOR DE FILMLIEFHEBBERS

Ik ben een kwisser en ik hou van spelletjes. Niet meer van competitie. Ik nam genoeg deel aan diverse kwissen en wedstrijden om te weten hoe het voelt en ik daar heb ik geen zin meer in. Ik ben zenuwachtiger dan de kandidaat wanneer ik vanuit mijn zetel “Masterchef” zit te volgen. Ik houd het niet. Dus dat is geschiedenis.

Maar vragen! Sites als deze, er kunnen er niet genoeg zijn. ‘I need to know’ op IMDB, heerlijk. ’t Is uitsloverij, ik weet het, maar ik hou ervan mensen te kunnen helpen. Ik maakte ooit eens speciaal een account aan op de BBC website omdat de vraag wiens muziek ze op een tv-trailertje gebruikte al dagen onbeantwoord bleef. Ach ja, misschien is het gewoon omdat ik ergens met al die opgeslagen kennis wil uitpakken, maar ’t geeft me vooral voldoening als de mensen tevreden zijn dat hun vraag opgelost is.

Zelf heb ik echter ook al jaren een filmvraag. Ze blijft onbeantwoord. Ik stel ze aan elke filmliefhebber die ik tegenkom, aan elke filmstudent, aan elke regisseur. Ik heb de vraag zelfs al gesteld op het IMBD forum, jaren geleden. Niemand kent het antwoord. En hoe vreemd, ik herinner me niet dat ik het hier al eens gevraagd heb.

Wie kent deze film? (Of heb ik die echt bij elkaar gedroomd?)

Het gaat over een landeigenaar in Italië (Sicilië?) in de jaren dertig, maar het kan evengoed de jaren zestig zijn want de tijd is daar wat langer blijven stilstaan. Op het landgoed woont een familie waarvan alle leden bij de landeigenaar in dienst zijn. Als dienstmeid, landbouwer, knecht, chauffeur… Ze wonen in een hutje/stal ergens achteraan op het grote domein. Op het eerste gezicht lijkt het of ze goed behandeld worden door de landeigenaar, maar op het einde moeten ze uit hun huis, ik herinner me niet meer waarom. Het boerengezin heeft een (bijna volwasssen) gehandicapte dochter die met veel liefde de hele dag van hot naar her meegesleurd wordt  in een soort kruiwagen. Er is ook een grootvader die meen ik dement wordt en wat ik me van hem herinner is dat hij overal waar het hem opkomt een plasje doet. Ik meen dat het een Italiaanse film is maar ik evengoed staat het me voor dat het met Burt Lancaster was, ik heb echter alle films van hem opgezocht en een enkele synopsis verwijst naar dit verhaal. Het is ook mogelijk dat het boerengezin een nevenlijn in de film was, maar dat de dramatiek er van zo’n indruk op mij heeft gemaakt dat het in mijn herinnering is alsof de film rond het gezin draait.

Voilà, meer weet ik er niet meer van, enkel dat ik hem gezien heb op een (Italiaans?) filmfestival in Brussel. Deze film ontbreekt in mijn collectie.

Komaan, Guy! Eeuwige dankbaarheid zal uw deel zijn. Deze man kan me niet helpen.

En verder herhaling: iemand een idee of ‘Beggars&Choosers’ ergens te bekijken valt op het web  of op DVD bestaat? En ook zoek ik nog de serie The Politician’s wife‘ op DVD (Europa) en “Mother Love“.

verkeersinformatie

OOK EEN PRETTIGE DAG!

Zes maand werk 12-13-14 u per dag zonder enig sociaal leven hadden me mild gemaakt. Echt. Leven en laten leven had ik me voorgenomen. Alle mensen willen alleen maar het beste en zijn in wezen goed. Sociaal. Menslievend. Zij en ik. Drie dagen op een rij ontroerde mannen en liefelijke dorpstafereeltjes in Man bijt hond, zie je wel!

De laatste week ben ik mijn schade aan het inhalen en ben ik nogal uithuizig geweest. Resultaat: ergernis ten top. Onbeschoftheid, egoïsme, onvriendelijkheid, asociaal gedrag. En dan zou dat aan mij liggen?

Waarom menen twéé dames los van elkaar dat ze de Lijnwinkel mogen binnenvliegen en ze vrijgesteld zijn om een nummertje te trekken en menen ze quasi-verontschuldigen/nonchalant te mogen voor te steken? En waarom schamen die zich écht niet om nog onbeschoft tussen mij te komen wringen als ik al aan het loket sta? En waarom wordt IK dan beschouwd als het onvriendelijk mens dat geen geste wil doen tegenover een mens die haar bus moet halen en waaro wordt IK neergebliksemd door boze blikken omdat IK niet even achteruit wil wijken aan het loket (noot: ze bleek uiteindelijk dezelfde bus te nemen als ik.) Waarom staat een snotter van acht zijn plaats niet meer af op de bus aan een hoogbejaarde mens met een stok die zich tijdens de rit amper kan recht houden? Leren ouders dat niet meer aan hun kinderen? En waarom zeg ik daar niets van, ik sta er met mijn neus op? Waarom sta ik geduldig op een vrije parkeerplaats te wachten en zet een blitse marketing jongen zich ongegeneerd op het gestreepte vak? En vijf seconden later een tweede er achter? Waarom zijn de trappen naar de Stadwinkel verkeerd bemeten en moet je ofwel twee kleine stapjes nemen of één te grote? Waarom vliegt iedereen me voorbij aan de wegenwerken in Affligem op de E40 terwijl de snelheid daar beperkt is tot 70 km/u? Waarom is een loketbediende van een openbare dienst niet gewoon vriéndelijk? Goeiedag, danku? Waarom bedient een kelner op een terras me zonder ook maar één keer zijn mond open te doen en me aan te kijken maar blijft hij  hautain in de verte staren? Waarom moet je in dat ene café aanschuiven om een plaatsje te bemachtigen voor een ordinaire spaghetti die uit een pot lijkt te komen? (dit geheel terzijde)?

Ik trek me terug in het bos. Of ga naar ’t convent.