mea culpa, mea maxima culpa

OPENBARE SCHULDBELIJDENIS

Het lijkt de nieuwe trend te worden. Publieke in het lang en het breed uitgesmeerde “ja ik was in de fout” bekentenissen. Natuurlijk moet je iets niet gaan ontkennen wanneer je het wel gedaan hebt. Maar ik heb het gevoel dat het hier de Amerikaanse toer opgaat. Niet meer korte berichten, maar de schuldige in het lang en het breed in de pers. Huilerig, klagerig, met de vinger aan het mondje. De zweep om hem letterlijk publiekelijk te geselen ontbreekt er nog net aan.

“Ja, ik weet het, ik heb een grote fout begaan, ik zal mijn leven beteren, ik zal het nooit meer doen.”. Flor Koninckx na zijn positieve ademtest.

“Ja, mijn vrouw wou mij op mijn verantwoordelijkheden wijzen door me zelf mijn administratie te laten doen, en het is inderdaad een onzorgvuldigheid van mijn maar ik zal het nooit meer doen… maar het is ook uit protest tegen de boetes….” Jan Loones van het N-VA over het niet betalen van een aantal boetes die ondertussen betaald zijn.

Afgelopen weekend stond er in De Standaard een interessant opiniestuk van emeritus hoogleraar sociologie Luc Huyse “Anecdotitis, een besmettelijke mediaziekte”. Ik vind de schuldbelijdenis er ook een treffend voorbeeld van.

Natuurlijk is Flor Coninckx in de fout en natuurlijk moet hij beboet worden. Zoals iedereen (maar daar loopt het al fout). Maar niemand, buiten een zootje anoniemen op het forum van HLN, bestempelt Coninckx vanaf nu toch als een zatlap die door zijn dagelijks dronken sturen levensbedreigend is voor andere weggebruikers? Hij zal toch wel verstandig genoeg zijn om te beseffen wat er vanaf hangt wanneer hij ooit zou dronken achter het stuur betrapt worden, dus het is waarschijnlijk, zoals hij zelf opmerkte, een zeer verkeerde inschatting van hem. En ja, ik ga niet ontkennen dat het een relevant nieuwsfeit is. Het bevestigt echter dat de wetgeving op alcohol in het verkeer subjectief is. De fout van Coninkx zou breder moeten gezien worden en eventueel leiden tot de vraag of er geen alcoholnultolerantie moet overwogen worden.

En ik wil ook wel best Loones geloven. Zelfs een groot pietje precies als ik vergeet wel eens iets te betalen. Al is het maar omdat ik me fel verzet tegen de chantage van de domiciliëringen. En ik weiger ook mijn 7 eur bij Telenet te betalen uit principe. Dus als aanklacht. Maar om hiervoor nu zijn parlementaire onschendbaarheid op te heffen lijkt me wel wat ver gezocht. Alweer vind ik dit weer eerder een uitnodiging tot een bredere discussie, het afschaffen en/of de zin van de parlementaire onschendbaarheid tout court.

De twee aangehaalde voorbeelden lijken me daarom ook spelen op de man ipv op de bal. Spijkers op laag water zoeken. Gemakkelijk op te rapen nieuwsfeitjes waar niet veel onderzoeksjournalistiek voor vereist is. En een smeuïge schuldbelijdenis is vanzelfsprekend beter lees- en kijkvoer dan droge debatten.

“Et alors?” verklaarde Mitterand ooit. De pers zou dit beter wat meer in gedachten houden.

Advertenties